کلیشه ای به رنگ زرد

 

همین چند وقت پیش بود که ” زرد ” اولین ساخته بلند مصطفی تقی زاده با جوایز متعددی که از جشنواره های بین المللی دریافت کرد ، سر و صدای زیادی میان اهالی سینما و هنر به پا کرد اما به محض اکران ، نقد های مثبت و منفی  بسیاری به این فیلم پربازیگر به عمل آمد ! در ادامه ی این متن به بررسی کوتاه این اثر خواهیم پرداخت . با ما همراه باشید …

 

اولین چیزی که از “زرد” شما را به خودش جذب می کند مجموعه ای از بازیگران توانمند و آشناییست که به نظر میرسد با حضورشان حداقل باید خیالتان از بابت بازی و اجرای دقیق فیلنامه در طول سکانس ها و پلان ها راحت باشد . اما هرچه از ابتدای فیلم دورتر می شویم ، از تصور خود دست میکشیم و اکت مصنوعی و نه چندان دل نشین بهرام رادان و در پلان های متعدد ، ساره بیات شما را تا حدودی دل زده خواهد کرد . اما شاید در این بین مهرداد صدیقیان بهتر از دیگر همبازیانش بتواند با ایفای نقش  ، کارکتر خود را به دلتان بنشاند .

در پردازش به لایه های اصلی فیلم ترجیح می دهم ابتدا درباره داستان “زرد” بنویسم. داستانی که نشان از دغدغه ی نویسنده نسبت به مسایل ریز و درشت اجتماعی دارد اما فیلنامه به هیچ وجه نمیتواند این دغدغه هارا برایتان به تصویربکشد و از این رو کاملا ضعیف عمل کرده است . داستان فیلم به خودی خود کلیشه ای بیش نیست (مخصوصا وقتی که سکانس پایانی را میبینید و متوجه میشوید که یک و ساعت و چند دقیقه ای معطل بوده اید) و مسلما نمیتوان فیلنامه را که نوشته خود کارگردان است ، فیلنامه ای قوی و تاثیر گذار دانست . به گونه ای که انتهای فیلم هیچ چیزی عایدتان نمیشود.

داستان “زرد” روایتگر پنج جوان نخبه ایرانیست. آنگونه که از سکانس های ابتدایی فیلم پیداست اختراعی کرده اند و  سه روز دیگر میخواهند به ایتالیا سفر کنند و در پی تدارکات سفر خود هستند . اما به واسطه ی اتفاق ناگواری که برای یک نفرشان می افتد مسیر داستان تغییر میکند و فیلم در سرازیری می افتد و تا پلان آخر هم نمیتواند خودش را بیرون بکشد . پس فکر ارتباط گرفتن و رو به رو شدن با داستانی گیرا را از سرتان بیرون کنید چون زرد چیزی برای تبادل با ذهن شما ندارد .

از همان پلان های اولیه می توان تاثیر سینمای ریالیست اصغر فرهادی را روی کارگردان دید. به گونه ای که شلوغی کارکترها و سر و صداها و همچنین تداخل دیالوگ ها شما را درست یاد سکانس های  درباره الی می اندازد و به نظر من بهترین سکانس های فیلم همان دو سکانس اول بودند و کارگردان نتوانسته به شیوه ی خودش فیلنامه را به بهترین نحو دربیاورد و به گونه ای دوربین و فیلنامه بهم گره خورده اند که باز کردنش کاری بسیار دشوار بود .

شخصیت پردازی ها بسیار ضعیف کار شده اند و برقراری ارتباط با هیچ کدام از شخصیت های فیلم برایتان میسر نخواهد بود به خصوص اینکه اتفاقات پیاپی و پشت سر هم که سر راه شخصیت های داستان قرار میگیرد به خوبی به شما ضعف درون مایه ی شخصیت ها را نشان میدهد و دلیل عدم برقراری ارتباط با آن هارا متوجه میشوید . نویسنده فقط به شما میگوید که دو کارکتر در دوران دانشجویی عاشق یکدیگر بوده اند که البته به سادگی میتوان از پلان های پیش پا افتاده با همین محوریت این مسأله را فهمید . یک سری اتفاقات هم خط داستانی فیلم را با خود درگیر میکند(شاید نویسنده میخواسته داستانش را درگیرکننده و دراماتیک تر کند اما متاسفانه…) که به نظر من اگر حتی تمام این سکانس هارا از فیلم حذف کنیم تغییری در پیوند سر و ته فیلمنامه شاهد نخواهیم بود و اتفاق خاصی نمی افتد که این مسأله مارا درست یاد “ساعت 5 عصر ” ساخته نا امیدکننده مهران مدیری می اندازد که آن فیلم هم دقیقا همین مشکل را داشت و وقایعی اتفاق می افتد که جز اینکه حوصلتان را سر ببرد فایده دیگری نداشت.

اگر بخواهیم گریزی کوتاه به تحلیل فنی فیلم هم بزنیم در میابیم از آنجا که نویسنده اثر خود وظیفه کارگردانی را نیز به عهده داشت فقط در پی اجرای مو به موی فیلمنامه بوده و برای اجرای سکانس ها از همان حد فیلنامه فراتر نرفته و ما شاهد هیچگونه خلاقیت در روند کارگردانی “زرد” نیستیم که برای عده ای این مسأله به شدت زجر آور است . این مساله روی حرکات دوربین نیز اثر خودش را گذاشته و به وضوح میتوانید سادگی و عدم وجود خلاقیت را صحنه های متعددی از فیلم شاهد باشید.

در کل “زرد” فیلم پر بازیگریست که جز یک سری حرف های عادی و پیش پا افتاده چیزی برای گفتن ندارد. بازی ها گیرا نیستند و داستان به هیچ وجه در سطح قابل قبولی نیست .کارگردانی قوی نیست و به نظر می رسد مصطفی تقی زاده هنوز تا جایی که بتواند اثری قابل قبول بسازد فاصله دارد. البته با وجود فقر شدید فیلنامه که در این سال ها گریبان گیر سینمای ایران شده خیلی هم دور از انتظار نیست که آثار کم کیفیتی مثل زرد به فروش خوبی دست یابند و سالن هایشان پر شود .

 

 

نویسنده : علی نیک افروز

 

دسته‌بندی‌ها: سینما

۰ دیدگاه در “” کلیشه ای به رنگ زرد “”

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *